Het moment waar ik al die weken bang voor was is geweest. Het moment dat je een emotie probeert om te zetten in positiviteit maar dat iets diep van binnen je op andere gedachte brengt. Hoe zorg je zelf dan dat je niet over die ene streep gaat? Helaas lukte het mij afgelopen week een keer niet om mezelf terug in de juiste richting te duwen. De eerste vreetbui sinds ruim 14 weken was een feit, maar tevens ook de allerlaatste!

Heb getwijfeld of ik dit met jullie zou delen, maar het zou na alle support de afgelopen weken niet eerlijk zijn om te doen alsof dit niet gebeurd is. Mijn eetbuien waren voordat ik mijn leven omgooide heel stiekem en extreem. Een grote pizza en een portie friet stelde voor mij niks voor, zolang niemand dat zag. Ik at net zoveel en zolang totdat ik me misselijk voelde en deed dan net of het niet was gebeurd. Waardoor ontstonden die eetbuien? Voornamelijk door emotie en verveling. Praten over emotie’s deed ik eigenlijk pas wanneer het extreem te laat was en dan liever nog niet. Nu probeer ik elke keer aan de bel te trekken bij de mensen die ik vertrouw en zoals mijn belgische collega’s zouden zeggen ‘Mensen die ik graag zie!’. Ik moet zorgen dat ik of flink een potje jank of extreem kan lachen zodat die emotie uit mijn lichaam gaat.

Afgelopen week trok ik niet aan de bel en kreeg ik een eetbui, gelukkig heb ik mezelf er wel van kunnen weerhouden om geen pizza ofzo te bestellen. Heb me eigen maar misselijk gegeten aan crackers en wraps. Dit gebeurde op 2 dagen voordat ik bij Roel moest trainen en ik realiseerde me gelijk daarna dat het niet haalbaar was om mijn ‘fout’ te corrigeren. Ik ging er dus maar vanuit dat er gewicht aan was maar zette donderdag nog alles op alles om te redden wat er te redden was!

 10985201_10205758485420811_9101319288220568531_n

De confrontatie

‘Goedemorgen Roel’ zei ik met een brede glimlach vrijdag ochtend. ‘Hoe is het gegaan Pien de afgelopen week?’. En daar was het standaard antwoord, goed! Ik dacht ik moest eerst getallen horen voordat ik vertel wat er is gebeurd. Daar kwam het beruchte bonnetje uit de printer ‘Here we go’ dacht ik! Aan Roel zijn gezichtsuitdrukking kan ik niet altijd iets aflezen. Maar hij was duidelijk ‘Je zit op hetzelfde gewicht als vorige week, wat is er gebeurd?’. Roel is als een grote broer voor mij geworden de afgelopen weken en liegen tegen hem is voor mij ook geen optie, dus alles maar eerlijk verteld. Het voelde na gesproken te hebben met Roel als een herkansing, dit mag en kan niet meer gebeuren! De training die volgde was zwaar en woorden als ‘Nee’ ‘Eikel’ ‘Niet nog een keer’ kwamen een aantal keer voorbij. Gelukkig duurde de training maar 45 minuten!

Maar goed, vergeten en niet meer achterom kijken! Kan het toch niet meer veranderen!

Positief puntje heb ik gelukkig ook nog. Ik kon eindelijk na ruim een half jaar mijn werkkostuum weer aan, helemaal gelukkig. Vol trots kwam ik op het werk aan ‘Kijk eens wat ik aan heb’, iedereen reageerde echt super. Alleen 2 collega’s zeiden de 2e dag dat ik het aanhad dat ik misschien bij Kabouter Plop moest solliciteren, de broek was veel te groot.  Mijn verjaardag begint te naderen en heb er nog nooit zoveel zin in gehad als dit jaar. Komende week gaan mama en ik de hapjes alvast een keer ‘proef’ maken, aangezien ik niet echt een keuken wonder ben.

Wie kan mij helpen?

Als slot, willen jullie mij misschien helpen? Heb je goeie tips om negatieve emoties en gedachtes om te zetten in positiviteit? Neem aan dat iedereen dit weleens heeft, toch? Thanks!

Pien

pien