Er waren in het verleden echt wel momenten dat ik prima tevreden was mijn lichaam. Ik had een mooi “sixpack”, wat nog wel in de blikjes gedaan moest worden, maar het zag er in zwembroek prima uit. Er waren zelfs uitschieters, vaak na één van mijn absurde crash diëten, dat ik meer dan blij was met fysiek. Ik greep dit moment vaak direct aan om te gaan shoppen en hulde me dan in wat ik het best kan omschrijven als: “ambitieuze outfits”. Kleding die mooi aansluit bij de contouren van het lichaam en die ik dan, als beloning voor de weken van afzien, vol trots kon dragen. Helaas waren deze momenten vaak van korte duur. Binnen een aantal maandjes vonden de kilootjes hun weg terug naar de oude plek. De knoopjes van mijn enorm getailleerde shirt kwamen beetje bij beetje onder grotere spanning te staan en uiteindelijk verdween deze kleding stilzwijgend naar een plekje ver achter in mijn kast. Zo ook mijn groene shirt. Hoewel ik serieus moeite heb met weggooien, waardoor ik ondertussen een bizar volle kledingkast heb, ben ik de laatste tijd toch aan het opruimen geslagen. We hebben de stille wens te gaan verhuizen en dit heeft ook mij in de opruimmodus gezet. Beetje bij beetje ben ik orde aan het scheppen in mijn garderobe. Opruimen zal nooit mijn hobby worden, maar het voelt ook een beetje als winkelen. Ik kom vlamnieuwe kleding, nog netjes in de originele folie, tegen en spullen waar ik het bestaan al niet meer vanaf wist!? Twee maanden geleden had ik dus mijn eerste rendez vous met mijn groene shirt. Het shirt dat symbool staat voor betere tijden. De trofee van de wedstrijd tegen de kilo’s. Vol goede moed besloot ik het aan te trekken. Alles leek prima te gaan totdat ik naar de knoopjes greep om deze dicht te doen. Ik kwam niet eens in de buurt. Met alle goede wil van de wereld kreeg ik de knopen niet bij elkaar. Sterker nog, het leek alsof het shirt 10 centimeter ingenomen was. En je raadt ’t al: het groene shirt verdween weer naar een mooi plekje, ver achter in mijn kast.

De magische 100

Ik heb de afgelopen weken aardig wat meters gemaakt. De gewichten op de halter tijdens het squaten en het bankdrukken worden steeds groter. Mijn uithoudingsvermogen gaat met sprongen vooruit en ik ben eindelijk onder de magische 100kg gedoken. Absoluut een psychisch kantelpunt. Wekenlang zag ik vooruitgang in conditie, spiergroei en een afnemende vetmassa, maar de weegschaal bleef me tarten. Ik heb nog steeds het doel om voor de zomer op 90kg te zitten, maar ik ging de drempel van 100kg maar niet over. Tot vorige week. Na mijn wekelijkse weegmoment stonden er ineens niet 3 maar 2 cijfers voor de komma: 98,2kg. Ik voelde het vuur in mijn lijf weer aanwakkeren. Het dipje wat ik had over mijn plafond, het gevoel van stilstaan, verdween als sneeuw voor de zon. Ik denk dat ik niet eerder met zoveel overgave heb getraind als dat ik die avond heb gedaan. Het voelde goed en het smaakte naar meer. Naar veel meer!

Een paar dagen later stond ik weer voor mijn kast. Klaar voor de volgende fase in mijn quest naar orde en daar, achter een stapel kleding, dook mijn groene shirt weer op. Het gênante beeld van ons laatste samenzijn flitste door mijn hoofd, maar maakte als snel plaats voor een stille hoop. De hoop, versterkt door de 98,2kg die ik onlangs op de weegschaal zag staan. Zou dit dan het moment zijn? Is dit het moment dat mijn groene shirt weer een plek verdient vooraan in mijn kast? In een soepele beweging werp ik het shirt over mijn schouders terwijl mijn armen hun weg naar de mouwen vinden. Met een lichte aarzeling breng ik de beide helften van mijn shirt bij elkaar. Wachtend op het moment dat deze samenkomst abrupt tot een einde zou komen. Maar dat moment bleef uit! Mijn handen vonden elkaar en met verrassende eenvoud gleden de knopen in de knoopsgaten.  Met een grote glimlach geef ik mijn groene blouse een upgrade naar de voorste rij van mijn kast!

Willem Verhoof

foto